دقیقا یادم نیست که چند سال پیش افتتاح شد اما حالا دیگر همه می شناسندش. امروز مرکز بزرگی است که بسیاری از طراحان مکتب دیده هم برای راه افتادن کارشان مجبورند به آن سرک بکشند. روزی که راه افتاد فقط مرکز تولید برچسب ها، لوح فشرده ها و بسیاری چیزهای دیگر با موضوعات مذهبی بود. اما کسانی که در آن کار می کردند خیلی زود فهمیدند که تولید محصولات تبلیغاتی با هر موضوعی حرفه ای پول ساز است و حالا بسیاری چیزهای دیگر هم تولید می کنند. پاساژ مهستان امروز مرکز تولید -به اصطلاح مکتب دیده ها- گرافیک بازاری است. چیزی شبیه به لاله زار برای تئاتری ها. امروز بسیاری از ما وقتی یک اثر گرافیکی متفاوت با آنچه زیبا و هنری است می بینیم دیگر به جای اصطلاح بازاری می گوییم «پاساژ مهستانی» است. یا وقتی یک مشتری قیمتی بسیار پایین برای کاری می گوید یا اعمال نظر ناروایی می کند بعضی از ما به او می گوییم: « گویا با پاساژ مهستانی ها کار می کرده ای». البته پاساژ مهستان تنها نیست. چند برادر و خواهر کوچکتر هم این سو و آن سو دارد. مثلا پاساژ شقایق در خیابان ظهیرالاسلام. البته قدمت «برند» ظهیرالاسلام بیشتر از مهستان است اما ظهیرالاسلام در عرصه ی چاپ بازاری نام آور شد و مهستان در حیطه ی هدایای تبلیغاتی و طراحی!!!. آری. امروز- به راستی- ظهیرالاسلام و مهستان دو برند بسیار معتبر در زمینه ی چاپ و طراحی بازاری هستند. البته پاساژ مهستان تنها یک مظهر است. معنای مظهر چنانکه در لغت نامه ها می گویند جایی است که آب قنات یا چشمه بیرون می زند. یعنی همیشه یک بستر بسیار وسیع اما نهان وجود دارد و تنها یک بخش کوچک از آن بیرون می زند. مشتی از خرواری. پاساژ مهستان تنها اندکی از تمام آن چیزی است که حجم اساسی گرافیک ایران را تشکیل می دهد. آنچه هر روزه بر در و دیوار شهر می بینیم -که غالبا پوستر ها و بیلبوردهای دولتی- هستند از حیث ساخت و اندیشه در همان جهان مهستانی زیست می کنند و البته پاساژ مهستان به عنوان یک کاتالیزور عمل می کند. به جرات می توانیم بگوییم که فضای اصلی گرافیک مذهبی امروز تهران در مهستان ساخته می شود و ناگزیر مدیران جمهوری اسلامی ایران در تمام سطوح به دلیل توجهشان به مذهب در صف اول مخاطبان آن قرار دارند و به این ترتیب ذائقه ی گرافیکی شان پیوسته در حال تربیت شدن و از دیگر سو در حال بسط به حوزه غیرمذهبی است. آنچه از مهستان می دانیم تمامت گرافیک بازاری ایران نیست. حجم بسیاری از گرافیکی که برای موضوعات غیر مذهبی در جاهایی غیر از مهستان ساخته می شود همان تعاریف را دارد. گرافیکی که برای سفارش دهندگان پکل-کراواتی و تبلیغات کالا یا خدماتشان ساخته می شود و البته به لحاظ ساخت و اندیشه ی گرافیکی تفاوتی چندان با کارهای مهستانی ندارد و فقط صورت متفاوت است. البته هنوز مرکزی برایشان تشکیل نشده و دور نیست که آن هم ایجاد شود. نکته و پرسش اساسی در این است؛ نیازی که امثال این مکان ها و مکاتب را به وجود می آورد کدام است؟ اگر بخواهیم جوابی در خور این سوال بیابیم به بسیاری بررسی ها و مطالعات نیاز داریم اما شاید خیلی گذرا و سرسری بشود پاسخی کوتاه داد و باقی بماند با باقی. یک سوزن به خودمان؛ چند نفر از ما برای یک سفارش دهنده ی عام یک پوستر یا بسته بندی خوش آب و رنگ اما دارای طراحی شکیل و محکم ساخته ایم؟ چند نفر از ما به حرف های سفارش دهنده مان با دقت گوش داده ایم و نیازهایش را واقعا در طرحمان برآورده کرده ایم؟ و یک جوالدوز به مهستانی ها؛ جنسی از هنر عامیانه، سال ها در میان ما وجود داشته است که باقی مانده های آن هنوز در لابه لای کتیبه های عاشورایی باقی مانده است. این هنر بسیار فربه تر از این و در جایگاه یک هنر عامیانه بسیار سترگ بوده است. امروز مهستانیان می بایست وارث آن هنر می بودند. اما جهل نسبت به این میراث عظیم و شیفتگی در برابر تکنولوژی روز و نیاز به تولید سریع و انبوه برای کسب درآمد بیشتر همه و همه ایشان را به اینجایی که هستند رساند. به آغاز سخن باز گردیم. مهستان یک برند است. پاساژ مهستان «برند» آنهاست.